Ramazan..
Bir baharistan..
Ömrümüzün beşinci mevsimi,bir inşirah ayı Ramazan...
Hamdolsun ömrümüzden nice Ramazanları geçirip de bir yenisine daha kavuşturana..
Hamdolsun...

Ramazan geldi , şefkatli bulutlarıyla Ramazan, yüzümüze rahmet yağmurları serpiyor..İçinde Leyle-i Kadr`i barındıran bir güzel mevsim Ramazan.
Ramazan bir ruzigâr , estikçe ruhumuzun başlarını secdeye eğen...

İsminde tebessüm Ramazan..İsminde huzur..İsminde sadelik...İsminde
hayır,iyilik,tevbe,heyecan,bereket.. ...İsminde aşk Ramazan ...
Ramazan bir misafir... Gittiğinde geride,dizginlenmiş bir nefis,sağlıklı bir bünye, huzur ve aşk dolu bir kalp, rızıklarda bereket bırakan misafir.

Düşünsenize ne de çok şey Ramazan..

Cennetin provası Ramazan...
Bir ışık cümbüşü, bir gül devri, bir aşk ayı, koskoca bir senenin içinde bir ay…
Bir ay ki mahyalandırıyor alınlarımızı .. Işıtıyor benzeri görülmemiş bir sevinçle coşkulu günlerimizi...

Çocukluk deyince hep Ramazan hatıraları gelir aklımıza..
İlk sahurlar, davulcuyu pencerede heyecanla beklemeler…
Yağan karı Ramazan’a , Ramazan’ı yağan kara benzettiğimiz çocukluk günleri..
Annelerimizin , babalarımızın kulaklarımıza küpe diye astıkları unutulmayası sözler…

Ramazan tüm ihtişamıyla geçmişte ve bugünde de güzel… Renklerini farklı takıştırmış olsa da , yine çocuksu kalplere sağanak sağanak yağan bir ikindi yağmuru, susuzluğun ardından..Her gönle farklı doğuyor Ramazan .. Objektifler ayın incecik ve narin edasını yakalamaya çalışırken, ışıklar yan yana gelip mahya oluveriyor.. Boyalar Ramazanın ebrulisinden sürerken yüzüne, Ramazan`ın musikisi kimi zaman bir kanun, kimi zamanda kalpleri gümbürdeten davul oluyor..

Ramazanın hilali başımıza tac oldu…
Ramazan geldi ve açıldı kapılar..
Ramazan geldi ve şeydalandı gönüller…
Ramazan geldi ve şakıdı en güzel nağmelerini kuşlar…
Ramazan geldi ,bir güzel hal geldi, aşk geldi…
Ramazan geldi ve unutulmuş tebessümler yeniden dirildi topraklarından...

Ramazan, sen yine gel olur mu? 
Hilâl  Küçük  Özdamar
      beyazkalemler.com


   

Denizi düşün!

Kabaran dalgalarıyla önüne geleni yutan öfkesini… Durulduğunda insanı içine çeken derinliğini… Ay’ın şavkı vurunca gövdesine şairleri lal eden güzelliğini… Gecenin karanlığıyla gözden kaybolan, seherin sessizliğinde kayıklarını kıyıya çeken balıkçıları… Bünyesinde barındırdığı yılanları, çıyanları, ahtapotları, köpek balıklarını, yunusları, balinaları, bozcamgözleri, kirpibalıklarını, Anglerfishleri, salyangozları, yengeçleri, çer ve çöpleri… Irmakların kıvrım kıvrım yol alarak bir sevgili gibi bu bedende yok olduklarını… Güneşin kızgınlığıyla azalan, bulutun ağlamasıyla artan miktarını… Musa’nın asasıyla ikiye ayrılıp yol açmasını… Yunus’un sırlı yolculuğuna ev sahipliğini… Küçücük bir taşı dibine çekerken, koca gemilerle yapılan yolculukları…

İnsan ne kadar da denize benziyor! Rahman’a tam teslimiyet halinde derin bir bilgelik yansıyor çehresine. Öfkesinin esiri olduğunda kabaran dalgalar gibi ne kadar güzellik varsa hepsini yutuyor. Uyurken korunaksız zavallı iken, uyandığında azman bir canavar olabiliyor. Gaflette iken bir dağdan daha güçlü, bir denizden daha derin olduğuna inanıyor. Evet, insan bir denizdir! Ama Allah’ın kendisine ikram ettiği bilgi sayesinde bir denizdir! İçinde ne kadar çer çöp barınsa da, Yaratıcının Settar ismi kerimiyle görünmüyor. Baktığında gözlerin sürura erdiği bir güzelliği temsil ediyor. Peki, suyu çekilen deniz, geride ne bırakır çerden çöpten başka?

Denizi düşün!

Bir sıhhat nefes bulmak için hastane kapılarında şifa ararken içine düştüğün zavallı halinle sağlıklı insanlara nasıl da imreniyorsun! Sıhhatliyken hastaların yaşadığı sıkıntılardan haberin var mıydı? Yürürken attığın çalımlarla kuşları ürkütüyorsun, ama kendi suyunu tükettiğinin farkında değilsin! Suyu kuruyan bir ağacın yakıt olarak insana hizmet ederken, suyu kuruyan insanın hiçbir işe yaramayacağını düşünmüyorsun! İşine geldiği zaman en ustaca yaltaklanmayı hissettirmeden yaparken, sana muhtaç olana en tiksindirici şekilde yüz çevirirsin. Neyin peşindesin? Kelimeler kurşununu beynine eritirken sükûtun derinliğine gömülmüyorsan vah sana! ‘Ben lal oldum, lallığımla Rahman’a daha yakın hissediyorum kendimi’ diyorsan tamam; yok, seni boğan kelimeler altında hala dibi delik bir kazan gibiysen vah sana! Kime ne veriyor, kimden ne alıyorsun? Kendini dinlediğinde bir kuş tüyü kadar hafifleyebiliyor musun? Rüyanda meleklerle el ele tutuşabiliyor musun? Hep istiğna hali yaşayarak insanları böcek gibi görüyorsan Allah sana hidayet nasip etsin!

Kibriyle bir dağdan daha yüce, bir denizden daha derin olduğuna inanan insan, hangi mevki ve makamda bulunursa bulunsun aslında suyu çekilmiş, içinde ne kadar işe yaramaz şeyler varsa ortaya çıkmış zavallıdır. Seçmenin oyuyla Milletvekili olmuş kimsenin yapması gereken kendisini seçen insanların beklentilerine cevap vermektir. Çocuklarına ekmek yedirmek için bütçeden maaş alan öğretmenin öğrencisine karşı mesuliyeti, bilgi ve görgüsünü artırarak onun en güzel şekilde yetişmesi için çaba göstermektir. Bir yazarın vazifesi, yazdıklarıyla okuyucunun zihnine ‘cevabı bir ömür süren’ sorular bırakmaktır. Milletvekili seçildikten sonra seçmeni unutursa, öğretmen öğrencisinin geleceğini düşünmezse, yazar okuyucusunu kelime oyunlarıyla aldatırsa havaya zararlı gazlar boşaltarak denizin suyunu azaltan kimsenin yaptığından ne farkı kalır?

Ey deniz!

Ey kendisine geleni çoğaltan, kusurları örten, arındıran! Ey derinliğinde yüzmeyi göze alamayanları kıyısından kovmayan! Ufkuna dikilen gözlerimize derinliğinden kat! Kabaran dalgalarınla nefsimizin kötülüklerini yut! Her koldan çağıldayarak sana koşan ırmakların sakin ve kararlı yolculuklarıyla birlikte Sevgiliyle buluştur bizi

Vedat Aydın

cemaat.com