HABIBULLAHI SEVMEK - DURSUN ALI ERZINCANLI

Sen ağlama Sen ağlama
Sen ağlama Ey Efendim ağlama artık nolur
Sen ağlama ağlayınca ümmetin ağlar
Ağlayınca meleklerin gözleri dolar

Gülleri soldurur bu yaş beni öldürür
Bir damlası gözyaşının güller soldurur
Gülleri soldurur bu yaş beni öldürür
Bir damlası gözyaşının güller soldurur

Sen ağlama Ey Efendim
Ağlama artık nolur
Mübarek gözlerinize bir kere değmeyen benim gözlerim ağlasın
İstemem gülü nergisi sümbülü
Benim gülüm senin yüzün
Gül yüzüne hasret kalan iki gözüm ağlasın
Ümmetim ümmetim diyerek
Kaç kere bölündü gece yarısı uykuların
Ümmetim ümmetim diye yanaklarından süzülen mübarek gözyaşların
Gözyaşlarının ıslattığı bir kirpiğinle Efendim deyip sinemden vurulayım
Senin yüzüne tebessüm düşsün her vakit
Hüzün değmesin gözlerine Anam babam feda olsun
Senin yerine ümmetin ağlasın
İlk şehidi verince tebliğini etiğin dinin
Sümeyye’yi şehit edince mızrağı cehilin kalbi titremişti dolmuştu gözlerin
Senin ağladığın yerde tebessüm bize haram Sümeyye’nin oğlu Ammar bin Yasir ağlasın
Onunla bir olup ümmetin ağlasın

Bilal Habeşi’nin üzerinde büyük bir kaya
Bilal’in gönlünde Allah‘ın aşkı var ey cahil cehil

Dünyayı koysan bağrına taşır Rabbinin aşkıyla
Bilal’in bir arzusu var o eziyetin altında
Aman Efendim duymasın başıma gelenleri beni düşünür gözleri yaşla dolar olur ya

Kaya ağlasın Bilal ağlasın ümmetin ağlasın ama sen ağlama

Hicreti emir buyurdunuz Mekke’den gitmek lazım
Şimdi Medine’nin hakkıdır tebessüm
Sensizliğe mahkûm bırakılan Mekke ağlasın
Kardeşlerim dedin ya Ensar Kavmine
Bu iltifatın bir ömür yeter onlara
Seni anlamayan Mekkeli müşrikler ağlasın
Yürüdüğün yollar örümcek mağara güvercin bahtiyar
Sensiz kalan Hira ağlasın
Hasretine Kâbe ağlasın

Sana kavuşan ashabın gülüyor şimdi
Sensiz kalan âlem,sensiz kalan ümmetin ağlasın

Ümmetin ağlasın

-alıntı-

Huzur dolu bir gece… Çölde… Yıldızlar milyarlarca, sanki uzansan tutuverecekmişsin gibi hepsi de... İnsan ruhuna dinginlik veren bir sessizlik sinmiş yeryüzüne… Hafiften esen çöl rüzgarı, kum taneleriyle her an yeni bir tablo çizmekte. Ay, bedir hâlinde… Sema bir istiridye olmuş da, meleklerin gözyaşından göğün incisi mi doğmuş diye soruyor, ona hayran bakanlar... Mehtâbınsa hayran kaldığı biri var. Omuzlarına düşen dalgalı saçlarını rüzgar okşuyor, annesinin hasretini yüklenerek... Tebessüm ederken hafifçe gözlerini yumuyor. Üzerinde, ince kırmızı çizgileri olan beyaz bir elbise, öyle gösterişten uzak, sâde…

“Bir aya baktım, bir de Rasulullah’a!.. Vallahi Rasûlullâh aydan daha güzeldi.” diye tasvir ediyor bu manzarayı seyreden sahabî… Mehtap, O güneşten akseden bir parıltı sadece…

Çölün kavurucu sıcağında bir öğle vakti... İnsanlar sıcaktan ağırlaşan bedenlerini kaylûle yaparak dinlendirmekteler. Hazret-i Ömer huzura kabul için izin istiyor ve izin veriliyor. Şimdi hücre-i saâdette, beş-altı metrekarelik mekânda gözüne ilişen birkaç kap, su kırbası ve eski bir hasır üzerinde Âlemlerin Efendisi... Gül yüzünde hasırdan izler var. Ağlıyor Hazret-i Ömer, ağlıyor… Ayaklarının altına yıldızlar serilmeli, hazineler O’nun önünde açılmalı değil mi?!.

“Bir elime ayı, bir elime güneşi verseler, vallâhî bu davamdan vazgeçmem!..” deyişini hatırlıyor Nebî’nin, ağlıyor… Tesellî yine O’ndan geliyor, her derde, devâ ondan…

“Dünyalıklar kayserlerin, kisraların olsun, âhiret bizim olsun istemez misin Ya Ömer?”

Saadeti dünyevî bir geometri içinde aramamayı öğretiyor Allâh’ın Habibi…

“Ashâbım!

Nihayet ben de bir insanım. Aranızda bazı kimselerin hakları geçmiş olabilir. Ben hangi kişinin tenine dokunmuş isem, işte tenim! Gelsin o da dokunsun, hakkını alsın!

Kimin sırtına vurmuşsam, işte sırtım! Gelsin vursun!

Kimin malından sehven almışsam, işte malım! O da gelsin alsın!..”

Bu minvalde birkaç söz daha, gerisi kıyamete kadar sürecek hüzün yüklü bir sükût… Mescid-i Nebevî’nin duvarlarında yankılanan Nebî’nin son sözleri bunlar… Hücre-i saâdette bir tek yürek atıyor sanki, nefesler O’nunla alınıp verilmekte… Havadaki her bir zerrede bir feverân başlıyor. Karanlığın üstüne gelse, rengini değiştirecek bir musibet var, hâne-i saâdette… Mübarek elleri, yüzlerini ıslattıkları su kabının içine düşüyor, dilinde “Refik-i Â’lâ, Refîk-i Â’lâ!..” terennümleri... Hazret-i Âişe, kim bilir kaç gece, aydınlığında iğneden iplik geçirdiği mâh-cemâle bakıyor. Hazret-i Ebûbekir:

“–Ölümün de hayatın gibi ne güzel yâ Rasûlallâh!” demekten kendini alamıyor… O’nun her hâli, ecmel (en güzel)dir.

Derken Azrail -aleyhisselâm- huzuruna gelip:

“–Ya Rasûlallâh!.. Eğer Sen arzu edersen rûhunu alacağım! Arzu etmezsen rûhunu Sen’de bırakacağım!” diyerek sizden izin istiyor.

Yanında bulunan Cebrail -aleyhisselâm- da ekliyor:

“–Ey Allâh’ın Rasûlü!.. Yüce Allah, Sen’i özlemektedir!..”

Bizler de zamanın ve mekânın ötesinden O’na sesleniyoruz:

“–Ey Rahmân’ın özlediği Rasûl, ümmetin Sen’i özlemektedir!..”

Nihan Kandemir

Sebnem.org

Allah'ım
   O'na ve âline…
   Salât ve selâm eyle;
   Ümmetinin hasenâtı sayısınca…

Gözlerimi yumsam açsam Asr-ı saadete, gezinse ruhum hüznün Mekke'sinde… Âmine'nin yetimi, kâinâtın serveri, Allah'ın habibinin minicik avuçlarına konsa bûselerim…
   Hazret-i Halime olsam, kucaklasam kâinâtın incisini, yürek evime O'nun hürmetine yağsa Allah'ın bereketi…
   Sa'd oğullarının kupkuru toprağı olsam, O'nun işaretiyle yağan yağmurda yıkansam. Mekke'yi O'nunla dolaşsam; ağaçların, taşların "Esselâmu Aleykum Ya Rasûlallâh!" nidâsını duyuversem…
   Çalsam Haticetu'l-Kübra anamın kapısını, açsa usulca… Soruversem Allah'ın Rasûlü'ne olan muhabbetini…
   Kızlarına olan şefkatini, Hazret-i Fâtıma gelse anlatsa… O zor günleri… "Babacığımın üzerine deve işkembesi döktüler, dayanamadım, ağladım ve temizledim" dese; onun gözyaşlarına ortak oluverse gözyaşlarım…
   Taif'te taşlanırken Zeyd olup siper oluverse tüm benliğim… Merhametle duâ ederken "Âmin!" deyiversem…
   Bir kum tanesi olsam, Mîrâc'a çıkarken yapışsam mübârek ayaklarına… Hiç bırakmasam ve şâhid oluversem, kimsenin şâhid olamadığı sırlara…
   Ebûbekir olsam, "sadakte" diyebilsem, özümle, sözümle, yaşantımla…
   Bir bulut olsam, onunla hicret etsem; hüzün şehrinden nur diyarına…
   Ebû Eyyûb'un kapısının eşiği olsam, her geçişte öpsem O'nun kadem-i pâkini… Ayağının tozuyla şereflensem, onunla süslenip, ziynetlensem.
   Ashab-ı Suffe'de yarı aç, yarı çıplak geçse günlerim; O'nun hâliyle hâllenebilsem…
   Hudeybiye'de yanıbaşında olup, gönlünden her geçen muradına Allah için biat ediversem.
   Açmasam gözlerimi "ümmetim" demeden… Kendimi mescidin direklerine bağlasam, O çözse bağlarımı, prangalarımı…
   Ey Dürr-i Yektâ, Muhammedü'l-Mustafa… Sallallâhu aleyhi ve sellem.
   Ağlayıversem, "çok özledim, hasretim!" desem… Acaba ümmetliğine kabul eder misin beni?!..
   "Salât ve selâm; sana, ailene ve ashabına…" diye muhabbet, itaat ve teslimiyetimi sunsam, ve o billur sesinle "Âmin!" dediğini duyuversem!..
İşte o ân doğup batan güneş, benden bahtiyar kimseye doğmamıştır, ey İki cihan serveri…

Mehtap BAHAR

Sebnem.org