Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;

Aklansın.. Ölümün kara düşleri,
Korkuları, umutlara döndürsün.
Rahmetinle, her damlası
Cehennemler söndürsün...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;
Cennetler berâtı inci damlalar,
Secdelerde seller gibi çağlasın.
Etrafımda haşre kadar melekler,
Sevinçlerle ağlasın...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;
Eritsin.. Buzlarını gafletin,
Gönül ufukları, nûra bürünsün.
Açılsın da cehlin kara perdesi,
Gerçek görünsün...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;
Müjdeler dökülsün, Arş-ı Âlâ'dan,
Hidâyet selleri, sineme dolsun.
Her damlası Mahşer Günü
Şâhidim olsun...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;
Esmâ'ndaki 'Doksandokuz' aşkına,
Semâlardan gufranını indirsin.
Hesap günü, titreşirken Mîzan'da,
Hicâbımı dindirsin...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî;
Firdevs Göklerinden, nûr sağnakları,
Dehşet günü, Sırât üzre saçılsın.
Sekiz yerden, sekiz cennet kapısı
Bir lâhzada açılsın...

Öyle bir gözyaşı ver ki Yâ Rabbî
Arıtsın.. Şu nankör nefsi hevâdan,
Bütün zerrelerim, Kur'ân'la dolsun.
Ve Mahşer günü, şu tövbekâr bedenim,
Şehitlerle haşrolsun...
ÂMİN!
CENGİZ NUMANOĞLU

Sen’siz üşüdüm dehlizlerinde zamanın
Gülen yüzlerin ruhları mahkum
Sen heybetini dağlara bıraktın
Sıcaklığını çöllere
Gidişini sakladın bir hurma çekirdeğinde
Vuslatları alıp gittin bir başına
Sarı takvimleri bana bıraktın
Firakları devşirdim zamanın aynalarında
Kum saatlerine bakarak bekledim gelişini
Heyhâtlara gömüldüm
Hangi gecenin sabahında bulurum ben Sen’i
Günde beş defa iyi-kötü savaşı çıkartır kelimelerim
On dört asırlık uzaklıktan geliyorum kapına
Suskunluğum, susuzluğum bu yüzden
Bu yüzden sensizliğinde gurbetlerin dili lâl şairiyim.

Senden sonra aşkın gözünü kör etti insanlık
Bizlere âmâlık miras kaldı cedlerimizden
Kör bir yılan Sevr’de bin yıldan beri yolunu bekler
Benim de beklediğim bu duraktan
Yolun geçer mi senin
Gülüşün kadar sıcak gül kokuna hasret çekerim
Senden sonra güllerini kana buladılar
Gönlümün gözyaşları çoğaldı mısralarda
Yetim kalmak ve öksüz olmak
Manasını yitirdi zamanla
Oysa bütün yetimlikler, bütün öksüzlükler
Firakının tam manasıydı
Gidişine alışamayanların dilinde
Hendek’te karnına bağladığın taşlar
Seni anmadan her nefes alıp vermemde
Gelip boğazıma düğümlenir şimdi
Senin için canından geçenler de kimdi
Üç bin meleği etrafında pervane yapan
Yoksa Allah’ın yerdeki kudret eli miydi!

Bedir’den payıma hâlâ bir “keşke” düşer
Senin için hâlâ canından geçenler aklıma düşer
Senin için tahtına küsenler, yardan geçenler
Senin için korkmadan atını denize sürenler var
Hâlâ gelmeni bekleyenlerin sabrı umman kadar
Karen’de Üveys’in yalın ayaklarından
Senin yolunu bulmak için iz sürenler delikanlılar
Çağların ötesinden, taşların dilinden
İzleri kaybolan yedilerin şehrinden
Binler selam yollamakta sana Sevgili.

Hira’da kurşunî bir ses akar sayfalara
Hira’da sakladığın o sır
Güneşten daha aşikardı oysa
Sana benzemek için
Birbiriyle yarıştı bütün gülleri dünyanın
Kameri bir işaretiyle ikiye böldü Ahmed’î nazar
Gül bahçesinin sultanı ey gül-i yar
Sendendir her çiçeğin adı gül konulmadı
Efendisinden kaçan köleler çoğaldı
Koyunu kurda kaptırdı çobanlar
Yorgun zamanlara hapsedildi hasretlerimiz
Bir tek sana olan sevdamıza gem vurulamadı
Bir tek sen olunca manalar yüklenir firaka!

Hâlâ Sen’in yetimliğin düşer payıma
Hâlâ Sen’in öksüzlüğün gelip oturur
En onmaz bir yanıma
Tahammülü yok dedim bu firakın
On dört asırlık uzaklıktan kaçıp geldim kapına
Sevdalar zaman mekan tanımaz
Ve ey zaman mekan aşmış Sevgili’m
Ben Sen’in gelişinin dilencisiyim

alıntı

Mekke’de insanlara yol gösteren NUR doğdu,
O Nur ki;yıllar süren karanlıkları boğdu,
Zulüm,yalan ve her tür kötülükleri kovdu,
Ey akıl o doğuşu gönülle birlikte an.
Zamanın sonsuzunda var mı bundan kutlu an?...

Allah herşeyi O’nun hürmetine halketti,
O Nur,o yüce kattan,alemlere rahmetti,
Hakkın “Habibim” diye bahsettiği Ahmet’ti.
Çöl asırlar boyudur böylesi bir Nur’a aç,
Rahmetin kaynaği o, insanlık gözünü aç.

Zaman bir başka zaman, yakuttan farksız zemin,
O’nun sayesindedir varoluşu alemin,
O bataklık içinde tertemiz ve EL-EMİN.
Bir zamanlar yok iken iyiliklerden eser
Artık Mekke’de rüzgâr bir başka ruhla eser.

Taştan farksız topluma merhameti yaydı O,
Gündüzlere bir güneş,gecelere ay’dı O,
Ümit ışığı yoktu,eğer doğmayaydı O.
Gömülüyorken kızlar çöllere üçer-beşer.
Bu zulüme “dur” dedi,o çağda Hayr-ül beşer.

Cebrail’le o NUR’a hitap etti Yaradan,
Ne zaman tesadüftü,ne de mekân sıradan.
Bir Ramazan ayında İSLAM doğdu Hira’dan.
Nur inmeye başladı semadan halka halka.
Zordu bunu anlatmak putlara tapan halka.

Hakkı tebliğ ederken çileler sıralandı,
Gün oldu hor görüldü,gün oldu yaralandı,
Hicret ile rahmetin kapısı aralandı.
Mekke’nin müşrikleri mey içerken şerefe.
Medine nail oldu erişilmez şerefe.

Medine halkı koştu Resul’e akın akın.
İnandılar yürekten;O NUR elçisi Hakk’ın.
Tamamlayıcısı O,güzelliğin,ahlakın.
Ne Leylâ ile Mecnun ne Kerem ile Aslı.
Olmalı sevgilerin Allah ve Resul aslı.

Hitap etti aleme;"Tek doğruya katılın,
Ne fala,ne putlara,ne taşlara satılın.
İslam geldi aleme,sonu geldi batılın."
Putlara yüz çevirmek gitti küfrün gücüne.
Demediler bir türlü; "bu putların gücü ne?."

Hüküm sürerken zulüm,hem de en iğrenciyle,
Bağrına bastı halkı,yaşlısıyla,genciyle,
Beyazı kardeş kıldı,sarısıyla,zenciyle.
Bak Peygamber ne diyor,düşünme derin derin;
“Üstünlük takvadadır, siyah olsa da derin.”

En güzel dille Hakka davet etmişti halkı,
O ki; tüm mahlûkatın üstünü ve yüz akı.
O’nda eksiklik yoktur,huyu;Kur’an ahlakı.
Avlanmışsan şeytanın sana ördüğü ağla,
O’na uymayan insan, ağla ebedi ağla.

Resûl’ün doğduğu ve battığı yer bir çöldü,
O dünya bahçesinde dikensiz olan güldü,
Hak katına çağırdı,ölmemek için öldü.
O nur göçtü alemden,artık ağla, yan mümin,
Cennet senin inşallah, O’na ağlayan mümin.

Tutulacak yol O’nun,etek O’nun,diz O’nun,
Bizi bize verene götürecek iz O’nun,
Can ve canandan üstün,bütün sevgimiz O’nun.
Ne olur hep beraber o’nun yolunu tutsak?
O’na bağlanan özgür, o’ndan ayrılan tutsak.

O eşsiz,o benzersiz,O’nsuz her varlık köksüz,
O’nunla güçlü zayıf,O’nunla güler öksüz.
Yaşanır mı dünyada gayesiz ve büyüksüz?
Ey insanlık gel O’nun dediği mecraya ak.
O’nun beyaz dediği, sen kara görsen de ak.

Ümmetin için Hakka yönelen öz sendedir,
İnsana aydınlığı,gösteren söz sendedir.
Mir’aç’ta Yaradan’ı seyreden göz sendedir.
Yolunda bedenimi etseler dilim dilim.
“Allah bir, sen Resulsün” der sonra susar dilim.

Senin izinde olmak ne yüce bir şuurdur.
Kur’an,hadis,sünnetin,yol gösteren bir nurdur,
Aşkın ile ağlamak,yaş dökmek bir onurdur.
Kifayetsiz kalıyor; cümle, kelime, terim,
Mürekkebe karıştı gözyaşlarım ve terim.

Senin isminden üstün ne unvan var ne de şan,
Sensiz unvanlar mahzun,sensiz şanlar perişan.
Tek arzum şefaatin,ne bu dünya,ne nişan...
Ayrılsa et kemikten, ayrılsa etten derim.
Ben yine Allah derim, ben yine Resul derim...